Laatste etappe, laatste blog en nawoord

Dag 39 (16 oktober Holderbank - Solothurn)

De dag begint met een ontbijt in het hotel. Holderbank is verder een klein dorp en heeft geen winkels, een ontbijt in het hotel is dehalve wel verstandig. 

De eigenaresse van het hotel is Nederlandse maar woont al 32 jaar in Zwitserland. (Er is ooit eens tegen mij gezegd dat Nederlanders net mieren zijn, die kom je namelijk overal tegen). De eigenaresse pakt er koffie bij en gaat er bij zitten. Er ontstaat een leuk gesprek over wereldreizen, tijd nemen voor jezelf, ideeen hebben, plannen hebben maar gevangen zitten in werk, etc. De eigenaresse wil al langer meer tijd voor zichzelf maar dat lukt niet door het hotel. Ze is onder de indruk van mijn tocht en dat het niet bij ideeen is gebleven. Het inspireert haar om het weer eens met haar man te gaan bespreken. Ze wil graag nog van alles ondernemen voordat ze te oud is en het niet meer gaat.

Na het ontbijt de laatste keer mijn rugzak inpakken, waterfles vullen. De laatste etappe aanvangen. 

Het is koud buiten, maar het is een blauwe lucht. Het ziet ernaar uit dat het een mooie dag gaat worden.

Direct achter het hotel is het klimmen. Ik moet nog 1 topje over. Oortjes in. Ik begin mijn dag altijd met een aantal start nummers waaronder het nummer van Queen " it's a beautifull day". Meezingen, alleen de koeien zijn er getuige van. Misschien maar goed ook.

Boven op de top heb ik werkelijk een prachtig uitzicht. Een doorkijkje met in de verte de Alpen. Een cadeautje. Het is alsof Zwitserland zich op deze laatste etappe zich nog even van zijn mooiste kant wil laten zien. 

Na de top een lange afdaling. Heerlijk om deze rennend te kunnen nemen. Het is genieten, blauwe lucht en mooi uitzicht, prachtige kleuren, de herfst is begonnen.

Aan het eind van de afdaling kom ik door wat dorpjes, een paar industrieterreinen en in de verte zie ik de snelweg richting Solothurn. De namen van de dorpjes waar ik doorheen kom zijn bekend voor me van mijn woontijd in Solothurn. Ik kom langzaam op bekend terrein. Na deze dorpjes de laatste afdaling naar de Aare. Het is prachtig weer geworden. De zon schijnt uitbundig, het is nog wel fris mede door een bekende koude wind die in Zwitserland kan waaien: de Bise. De Bise waait altijd van Noordoost naar Zuidwest. Ik heb de Bise gelukkig voornamelijk in de rug.

Het laatste stuk ga ik langs de Aare oever. Dat wordt echt bekend terrein. Veel gefietst daar, een deel was onderdeel van mijn hardloop rondje. Ik moest zelfs een stukje langs de Aare fietsen voor mijn werk.

Ik wissel rennen af met wandelen. Ik neem in gedachte mijn tocht in grote delen door. Ik kom steeds dichter bij het eindpunt. Ik heb tijdens mijn tocht heel veel muziek geluisterd. Ik had een speciale spotify lijst van 13 uur muziek. Maar spotify weet mij op het laatste moment te trakteren op een paar nummers uit die lijst die nu juist een extra lading hebben...... Heel bijzonder.

Ik heb Katinka beloofd dat ik een appje zou sturen zodra ik bij de brug naar Zuchwil ben. Dat is de brug die ik met de fiets over moest voor mijn werk. Ik ben er nu echt bijna. Ik stuur mijn appje met een foto van de herkenbare rode brug.

Ik neem me nog even tijd om heel kort op een bankje te gaan zitten. Nog even 1 minuut zitten. Het zit erop. Het doel was de tocht, de reis en die stopt fysiek hier. 

Ik heb overwogen om door te lopen, maar je moet een keer stoppen. Daarnaast zijn nieuwe uitdagingen en nieuwe avonturen ook leuk om aan te gaan en uit te werken. 

Nog even een diepe inademing. Opstaan en voor de laatste keer aanzetten. Ik zwenk links de brug op. Katinka staat op de volgende brug, in het midden. Ik zie haar al staan, uitbundig zwaaiend. Ik ren de eerste brug op. Solothurn ligt prachtig aan de Aare met diverse bruggen over die Aare. Ik ren de brug af en ga op weg naar de volgende brug. Ik hoor muziek van de brug afkomen. Ik zwenk de volgende brug op naar rechts. Katinka staat midden op de brug. Er schalt heel hard muziek door een box. Het is het nummer "Leef" van Hazes junior. In het midden van de brug is een soort finish doek waar ik doorheen moet. Met de armen omhoog!!! 

Het eindpunt Solothurn.

Hazes zingt "LEEF". 

Er komt een man op ons af die in het Nederlands begint te praten. Hij had zoiets " hoor ik dat nou goed, Nederlandse muziek: Hazes." Een Nederlander die in Zwitserland woont. Hij wil weten wat we doen en is zeer onder de indruk. Hij feliciteert me tot twee keer aan toe met de tocht. 

Het is een prachtig einde. Een prachtig laatste etappe, prachtig weer met een fantastische climax. 

Dagkilometers 30

Eind totaal: 1061 kilometers

Nawoord: 19 oktober, Solothurn.

De tocht is ten einde. 

Ik heb er echt enorm van genoten, wat een heerlijke reis was het.

Ik heb veel kunnen rennen. De ene dag voelde de rugzak erg zwaar terwijl die een dag later weer licht kon aanvoelen. Ik heb ook veel momenten mijn gedachten kunnen laten gaan over allerlei onderwerpen. Afstand kunnen nemen van de dagelijkse (werk) beslommeringen. Reflectie op het eigen leven.

Tussentijds ben ik natuurlijk teruggeweest voor spannende onderzoeken.

Door deze reis en dat moment van die onderzoeken ben ik tot de conclusie gekomen dat er te weinig tijd is voor kwaliteits tijd. Te weinig geniet-tijd. De (werk) agenda zat te vol. Ik heb tijdens mijn tocht direct actie ondernomen en een deel van mijn werkopdrachten blijvend stopgezet. 

IJzer smeden als het heet is. 

Daarnaast me dingen kunnen voornemen met betrekking tot andere (privé) dingen. Heel verhelderend. 

Qua regio is de Elzas/Vogezen een parel die voor mij onbekend was. Wat is het daar prachtig. Daar heb ik nog veel te weinig van gezien en wil ik graag nog eens naar terug. Ook Luxemburg is prachtig en nodigt uit om nogmaals heen te gaan. Zwitserland heeft zich weer van zijn mooiste kant laten zien, de Jura is nog altijd fantastisch.

Ik ga nagenieten van mijn tocht. De 13 uur durende spotify lijst met muziek die speciaal voor deze tocht was brengt me al terug naar vele momenten. Die muziek heeft me constant vergezeld bij het rennen. Dit blog kan ik in boekvorm krijgen en geeft me ook een mogelijkheid om die ontspanning weer te pakken. Het is een tocht die door inspanning ontspannig heeft gegeven 

Ik heb een aantal moeilijke momenten gehad. Met name de 2 dagen dat het humeur wat minder was werd het soms worstelen. 

De blessure was even schrikken. In eerste instantie leek het een serieus probleem. Uiteindelijk met wat extra rustmomenten heb ik die onder controle kunnen houden. Het herstellende vermogen van het menselijke lichaam heeft me wederom positief verrast.

Dit is mijn laatste blog. 

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de vele lieve reacties die ik heb ontvangen. Reacties op mijn blog of rechtstreeks op whatsapp. Ook de reacties die ik kreeg toen ik terugging naar Nederland waren hartverwarmend. 

Ik ga zoals gezegd nagenieten en de mind zetten op mijn volgende uitdaging. 

Lieve groeten Aiko.